Wies Weijermars

Ruimtelijk

De wereld heeft gebrek aan transparantie. De mens verhult zichzelf, maakt anonimiteit de norm en hiermee zijn huid ondoordringbaar voor het licht van binnen. Zo ontstaat schaduw.

Het werk ‘transparantie’ geeft de verhulde kwetsbaarheid weer en stelt hiermee aan jou de vraag;

Wat komt er tevoorschijn als jij jouw licht laat schijnen?

EINDPRODUCT

Een werk van kwetsbaarheid, openheid, transparantie en onthulling. Dat is mijn eindwerk geworden voor de eindexamenexpositie van 2021. Het werk is gebaseerd op de verhullende jurken en rokken die er in de Victoriaanse tijd gedragen werden, maar in plaats van dat de personen en daarmee het binnenste verhuld wordt door deze voorgevormde rokken brengt deze rok juist het binnenste naar buiten. Niets blijft ongezien door de witte doorschijnende stof en het licht dat de gemaakte lagen juist benadrukt. Ook staat er een zelfgeschreven gedicht op de rok genaaid, eentje over groei en je eindelijk durven uiten zoals je bent. De kracht om het binnenste naar buiten te laten schijnen is gevonden. Ik heb gekozen om ook het onderdeel dat de rok zijn vorm geeft zichtbaar te laten zijn. Hierdoor is alles transparant en dit versterkt de boodschap. Alles aan de rok is wit, dit is het zuiverste en puurste en daarom is hiervoor gekozen.
Ik hoop mensen met dit werk te inspireren om hun eigen licht sterker te laten schijnen en zichzelf te durven uiten. Want we hebben allemaal iets prachtigs zitten vanbinnen. Haal jouw binnenste naar buiten.

Sinds de lente
hoor je mij
in de stilte

Ik spreek voor mijzelf
en maak van kwetsbaarheid
mijn kracht
mijn woorden
mijn pauwenveren

Ik ben ontpopt
en kan alleen nog stralen

PROCES

Binnenstebuiten! Wat een ontzettend gaaf thema. Ik kreeg meteen allemaal idee├źn en deze bundelde ik in een mindmap. Iets wat er meteen voor mij uitsprong was het maken van een kledingstuk. Kleding is een passie van mij en ik zag het als een uitdaging. Hetgeen wat mij in het bijzonder aansprak waren 19e eeuwse jurken. Vrouwen droegen deze allemaal en dit zorgde voor een soort vorm van anonimiteit, terwijl vandaag de dag kleding juist als een vorm van expressie gezien wordt. Je laat hiermee zien wie je bent. Toen kwam ik op het idee van transparantie, en om dit aan te brengen in de lagen van een 19e eeuwse jurk. Personen zijn gelaagd en door deze transparant te maken schijnt letterlijk en figuurlijk het binnenste naar buiten. Met dit idee ben ik verder aan de slag gegaan. Later bedacht ik mij nog een extra manier van expressie, namelijk dichten. Zelf schrijf ik natuurlijk gedichten en ik vond het wel een gaaf idee om dit te combineren, twee passies van mij samen in een eindwerk. Woorden leggen de ziel nog verder bloot, veel meer dan kleding ooit zou kunnen doen en door deze twee te combineren kan ik iemands kern daadwerkelijk zichtbaar maken.

Voor het gedicht was ik mijn eigen inspiratie maar voor de jurk ben ik nog op zoek gegaan naar professionele designers en kunstenaars die mij inspireerden. Zo kwam ik uit op Galia Lahav, Christopher Kane en David Spriggs. Uit alle werken sprong voor mij gelaagdheid en transparantie, dit deden zijn echter allemaal op hun eigen manier waardoor ik dit perfect in mijn eindwerk kon verwerken.
Twee van deze kunstenaars werken ook daadwerkelijk met kleding, zij waren dus makkelijker te verwerken in mijn eigen rok doormiddel van materiaal. David Spriggs was echter een ander verhaal, hij is een beeldend kunstenaar die met glazen platen kunst maakt. Heel anders dan mijn werk dus, toch heb ik hem door de manier van kleurgebruik in een van zijn werken kunnen verwerken in mijn eindidee, waardoor ik verschillende disciplines gebruikt heb in mijn inspiratie.

Naast de daadwerkelijke vormgeving van mijn eindwerk, is mijn concept ook heel erg belangrijk. Ik ben gestart met het conceptueel ontwikkelen van mijn idee en aan de hand daarvan heb ik keuzes gemaakt in materiaal, kleur en vorm. Mijn concept blijkt ook sterk uit mijn gedicht waardoor ik daarbij het concept ook fysiek gemaakt heb op het kunstwerk.

Toen ik startte aan mijn proces ben ik veel kleine proefjes gaan maken omdat ik het lastig vond om groot te gaan werken en geen stof wilde verspillen. Ik heb steeds met lapjes stof gewerkt en 2d voorbeelden in mijn dummy gemaakt. Na een evaluatiegesprek met Annemarieke heb ik echter een besloten om ook daadwerkelijk de rok al voor een deel te gaan maken zodat ik daar zelf ook al beter beeld van kreeg en zodat ik al even kon oefenen met het groot maken van mijn werk, want dat is ook nog best een uitdaging. Door deze keuze heb ik nu een beter beeld van wat mij te wachten staat en heb ik het gevoel dat ik klaar ben om mijn eindwerk te maken. Ik ben dus heel erg blij dat ik dit risico genomen heb.

Ook was ik op het begin bijvoorbeeld heel erg gericht op het werken met plastic maar ik merk dat het dus helemaal niet werkt Ik wilde dit als basis gebruiken en ik dacht dat dit gave effecten zou kunnen geven als schaduwen tussen de lagen. Echter bleek dit alles helemaal niet waar. Als ik niet groot gewerkt had was ik hier nooit achter gekomen. Spelen met licht vond ik ook erg belangrijk En daar heb ik dan ook veel aandacht in gestoken, dit is namelijk een cruciaal element van mijn werk.

Ik heb hard mijn best gedaan om alles wat er in mijn hoofd om ging duidelijk vast te leggen in mijn dummy, voor mijn gevoel ben ik hier dan ook in geslaagd. Een plek waar misschien niet helemaal duidelijk is hoe ik tot mijn eindwerk ben gekomen ben is de schets op het einde. Deze lijkt uit het niets te komen maar er zit wel daadwerkelijk onderbouwing achter de keuze voor dat eindproduct (ook te lezen in mijn omschrijving). Dit idee kwam tot leven tijdens het schrijven van mijn gedicht en als ik gedichten schrijf kom ik echt tot de kern van wat ik wil bereiken. Daarom heb ik ook gekozen om dat daadwerkelijk uit te voeren, ik wist gewoon dat dat het zou worden. Ik heb ontzettend veel zin om mijn eindwerk te gaan realiseren en kan niet wachten om te zien hoe het eruit gaat zien! Tot in Januari!