Tijn Stalpers

Fotografie

EINDPRODUCT

Het zijn moeilijke tijden, zowel meerdere lockdowns als de 1,5 meter maatregel maken ons leven zuur. Waar ik me als levendige tiener nog onaantastbaar voel geldt dit niet voor onze geliefde ouderen. De afstand die deze sociale mensen tot de wereld moeten hanteren zorgt voor grote eenzaamheid en dit probleem is zo groot geworden dat we er niet meer omheen kunnen.
Om een zo duidelijk mogelijk inzicht te geven heb ik meerdere scènes uit het dagelijks leven van onze ouderen gefotografeerd. Van het staren naar de bouwput die ooit een levendige speeltuin was, tot aan het vroeger zo gemakkelijk boodschappen doen. Alles komt aan bod in deze fotoserie uit het eenzame, maar helaas huidige, leven van onze ouderen. Ga eens bij jezelf te raad, ken ik eenzame ouderen en wat kan ik doen om hen eraan te herinneren dat zij niet vergeten zijn..?

PROCES

Het zijn moeilijke tijden, zowel een lockdown als de 1,5 meter maatregel maken ons leven zuur. Nu valt het voor mij nog wel mee, maar mijn opa en oma hebben hier nog veel meer last van. Opa heeft heel wat jaren geleden een ernstig herseninfarct opgelopen en is dus extra kwetsbaar voor eventuele virussen. Die kwetsbaarheid in combinatie met een klein appartement waar 1,5 meter afstand een illusie is heeft er voor gezorgd dat zij zeer lange tijd niemand durfden te ontvangen. Het meeste wat ik kon doen was ze toezwaaien tijdens mijn vaste hardlooprondje. Niet alleen mijn opa en oma hebben veel last gehad van eenzaamheid, dit probleem is zo groot geworden dat we er niet meer omheen kunnen.

Eenzaamheid onder ouderen is er altijd geweest. Deze mensen komen niet veel buiten en hebben vaak geen partner meer. Dit thema inspireerde mij om ouderen die te veel binnen zitten naar buiten te halen. Op zich was dit een goed idee, maar het idee van vrolijke ouderen in een of ander park stond voor mij niet goed in verband met wat ik onder de aandacht wilde brengen. Na de gebruikelijke brainstormrondes en mindmaps bedacht ik me hoe perfect corona eigenlijk in mijn onderzoek zou passen. Eerst was ik aan het afwegen, of iets met corona of iets met eenzaamheid, maar deze twee kunnen elkaar perfect versterken. Corona veroorzaakt eenzaamheid en al helemaal onder ouderen. Met dit in mijn achterhoofd ben ik aan mijn beeldend proces begonnen en het zou allemaal zichtbaar worden in een serie serieuze en betekenisvolle foto’s.

Voordat ik een onderzoek goed kan starten heb ik duidelijkheid nodig. Voor mij is een kunstonderzoek zonder duidelijkheid als hardlopen zonder eindpunt, je doet gewoon maar wat. Voordat je het weet ben je zo ver afgedwaald van je onderwerp dat je twee onderzoeken door elkaar aan het voeren bent. Daarom ben ik, voor een goede start van mijn onderzoek, kort in gesprek gegaan met Annemarieke. Zij heeft mij enorm geholpen met het structureren van mijn ideeën. Zo ben ik aan de slag gegaan. Na het verzamelen van genoeg inspiratie komende uit zowel nieuwberichten als simpele afbeeldingen heb ik met mijn gerimpelde modellen verschillende data afgesproken. Elke dag zou hetzelfde gedragen worden om een groter gevoel van eenheid in de foto’s te creëren. Na een redelijk aantal fotoshoots was de dag aangebroken waarop ik al mijn geleerde technieken en kennis zou gaan toepassen. Helaas stortregende het op deze dag, dat maakte het een stuk ingewikkelder, maar we lieten ons niet tegenhouden. En ik kan met trots zeggen dat een aantal van mijn mooiste foto’s die dag in de regen tot stand zijn gekomen.

Wat mijn experimenten betreft spreekt mijn beeldend proces volledig voor zich. Ik ben er sterk van overtuigd dat ik het op het gebied van experimenteren niet veel beter had kunnen doen. Ja, het heeft me wat zaterdagen gekost, maar die had ik er gek genoeg graag voor over. Ik heb echt genoten van het fotograferen en ik geloof dat ik zelfs kan zeggen dat ik er redelijk goed in ben geworden. Mijn nieuwsgierigheid heeft mij gedwongen om met vrijwel elk knopje, schijfje of standje op de camera te experimenteren. Ook dit zie je goed terug in mijn foto’s. Je ziet dat mijn later gemaakte foto’s, in ieder geval technisch, zo veel beter zijn dan mijn eerste foto’s. Hoog, laag, in de regen, bij lekker weer, binnen, buiten, licht mee, tegenlicht etc. etc. Alles ben ik tegengekomen tijdens het maken van mijn foto’s. Sommige meer uitdagend dan andere. Tegenlicht, of beter gezegd het omarmen hiervan, was een van de dingen die ik met meer moeite en inspanning onder de knie heb weten te krijgen.

Zowel aan de start als aan het einde van mijn onderzoek hebben mijn inspiratiekunstenaars een grote rol gepeeld. Zoals ik in mijn onderzoek beschrijf heb ik van alle drie mijn inspiratiekunstenaars verschillende dingen geleerd en bewonder ik ze stuk voor stuk om andere redenen. Dit geleerde heb ik tijdens heel het proces in mijn achterhoofd gehouden. Van het in beeld brengen van emotie tot het voelen van een verbondenheid tussen het kunstwerk van Erwin Olaf en dat van mijzelf. Veel van mijn gemaakte foto’s zijn geïnspireerd op hoe Olaf zijn foto’s vorm weet te geven en dit is naar mijn mening goed terug te zien. Natuurlijk heb ik hier mijn eigen invullingen aan gegeven, maar dat is meer dan normaal. Al met al heb ik naar mijn mening een kwalitatief hoog onderzoek neergezet. Ik hoop dat u ervan geniet!