Imke van Outheusden

Fotografie

Toen ik aan mijn proces van de eindexpo begon had ik als eerste het idee om iets met botten van dieren te doen. Ik wilde in de eerste instantie namelijk uilenballen ontleden en de botjes die ik uit deze uilenballen gehaald heb, gebruiken om een soort 3D kunstwerk te maken. Maar na wat onderzoek gedaan te hebben, kwam ik erachter dat uilenballen erg duur zijn en lastig zijn om in de natuur te vinden. Dus besloot ik om maar een aantal foto’s te gaan maken in de hoop dat ik op een ander idee uit zou komen. Aan het einde van deze fotosessie werd mijn nieuwe idee definitief: ik wil portretfoto’s gaan maken van drag queens. Of ik een fotoserie wil maken, meerdere drag queens wil fotograferen, of welke locatie ik wil gaan gebruiken weet ik nog niet, wel zijn al wat anderen beslissingen genomen. Deze zijn hieronder te zien aan de hand van de bijgevoegde afbeeldingen.

EINDPRODUCT

Door middel van je uiterlijk kun je kiezen welke mensen je aantrekt en welke mensen je afschrikt, je kunt een boodschap mee overbrengen, je kunt jezelf onzeker voelen, of juist zelfverzekerd. Kortom: je uiterlijk is belangrijk, zowel voor jezelf als voor anderen. Jij weet namelijk wie je bent, maar door middel van je uiterlijk kun je dat ook aan anderen laten zien (of juist niet). Ondanks dat we ergens wel weten dat iemands uiterlijk niet per definitie iets over een persoon zegt, vinden we het toch lastig om die twee dingen los van elkaar te zien.

Vandaar dat ik bij het thema ‘binnenstebuiten’ meteen aan het uiterlijk van iemand moest denken. Het uiterlijk van iemand zegt namelijk veel over een persoon en tegelijkertijd ook niet. Vaag denk je, maar ik dacht gelijk aan drag queens. ‘The art of Drag’ is begonnen als een vorm van protest. Homomannen verkleedden zich als vrouw en gingen de straat op om te protesteren tegen homo- en transgender haat (inmiddels is Drag uitgegroeid tot een kunstvorm en doen ook vrouwen en non-binaire mensen er aan mee). Maar vergis je niet: ondanks dat er op deze foto’s beeldschone vrouwen staan afgebeeld, zijn ze dat niet. Drag queens zijn namelijk een soort alter-ego van iemand. Zo zei Cantasy (éen van de drie drag queens die ik heb gefotografeerd): “Cantasy staat los van mij, zo doet zij dingen die ik, Çans, nooit zou doen. Maar toch zijn we ergens ook hetzelfde, we zijn ten slotte één persoon.”

Ik heb nu dus in grote lijnen uitgelegd wat Drag is en waarom ik een link zag tussen Drag en het thema ‘binnenstebuiten’, maar ik kan me goed voorstellen dat dit de eerste keer is dat mensen van een drag queen hebben gehoord. Je zou daarom dan ook kunnen stellen dat mijn eindproduct vernieuwend is. Gelukkig maar, want dat is uiteindelijk ook mijn doel met mijn foto’s. Ik wil mensen confronteren met Drag, ik wil dat mensen na gaan denken over hun uiterlijk, hun gender, hun persoonlijkheid, etc. Maar bovendien hoop ik dat mensen Drag zullen waarderen (en daarmee ook de LHBTQ+ gemeenschap). Want ondanks dat de wereld en haar mensen veel verandering hebben doorgemaakt (onder anderen) op het gebied van LHBTQ+ acceptatie, denk ik dat er nog veel meer verandering mogelijk is en hopelijk heb ik de verandering doorgezet binnen DNS door deze foto’s te maken en op te hangen.

PROCES

Zoals ik hierboven had verteld had ik origineel een compleet ander eindproduct voor ogen. Ik ben namelijk van een 3D kunstwerk, naar een foto als eindproduct gegaan. Doordat de materialen die ik nodig zou hebben voor mijn 3D kunstwerk erg duur waren, was ik gedwongen om met een ander idee te komen. Na een korte fotosessie was mijn nieuwe idee voor een eindproduct dan ook duidelijk: ik wilde een portretfoto (of meerde) maken van een (of meerdere) drag queen(s).

Één van de bijgevoegde afbeeldingen is namelijk een foto van mijn zusje met heftige make-up op. Toen mijn moeder de make-up bij mijn zusje zag, zei ze voor de grap dat ze net een drag queen leek. Toen is bij mij het balletje gaan rollen. Drag queens zijn namelijk het alter ego van iemand en dat alter ego wordt naar buiten gebracht (onder andere) door middel van make-up. Toen het idee voor mijn eindproduct dus definitief was, ben ik meteen inspiratie gaan zoeken bij verschillende drag queens en fotografen die (vooral) actief zijn binnen de lgbtq+ gemeenschap. Drag is inmiddels een bekende kunstvorm, maar dat is eigenlijk pas sinds een aantal jaar het geval. Ik vond het daarom extra belangrijk dat ik als inspiratie, fotografen gebruik die met hun foto’s van drag queens (net zoals ik) de ‘drag scene’ wat meer naar de buitenwereld willen brengen.

Na deze eerste fotosessie en het opnemen van mijn inspiratie, ben ik gaan experimenteren met hoe ik een portretfoto wat ‘interessanter’ kon maken. Zo heb ik foto’s gemaakt van mijn zusje met verschillende maskers op. Hieronder zie je één van die foto’s waarbij mijn zusje een masker van zich afhaalt. Alhoewel de maskers de foto’s interessant maakte, haalde het wel de aandacht weg van de gefotografeerde persoon. Daarna heb ik een aantal foto’s gemaakt met een beamer. Op deze beamer projecteerde ik een bepaald landschap en daarbij gaf ik mijn zusje een outfit aan die paste bij het geprojecteerde landschap. Hieronder kun je dan ook één van die foto’s zien. Ik vond het een gave foto, maar doordat mijn zusje én een gele regenjas aanhad én een paraplu bij zich hield én de achtergrond van de foto ook nog eens opvallend was, viel weer, de focus van de gefotografeerde persoon weg. Zoals je hieronder kan zien besloot ik tot slot om mijn zusje buiten te fotograferen, zodat de omgeving wat neutraler was en de focus wat meer op haar lag. Ondanks dat ik het een gave foto vind, had ik nog steeds hetzelfde probleem: de foto vond ik té saai.

Voordat ik dan ook aan mijn derde sessie begon had ik eerst wat meer inspiratie opgezocht. Aan de hand van deze inspiratie besloot ik om bij deze sessie te gaan experimenteren met verschillende soorten belichting en verschillende poses om zo de foto’s toch wat ‘interessanter’ te maken. Hieronder zie je dan ook een foto met blauw licht. Ook al vond ik het licht een gaaf effect hebben (doordat het leek alsof mijn moeder zich in een drag club bevond), kreeg ik het beeld van mijn camera niet helemaal scherp. Na heel wat verschillende soorten belichting geprobeerd te hebben, gaf ik het op en wilde ik met verschillende poses gaan experimenteren. Hieronder zie je dan ook één foto van mijn moeder onderuitgezakt op een stoel en één foto van mij. De poses vond ik erg leuk en maakte de foto net wat interessanter. Maar wat ik niet had verwacht was het feit dat ik de belichting in de foto’s mooi vond. Voor deze foto’s had ik namelijk het licht in de kamer uitgedaan en de flits van mijn camera aangedaan. Dit gaf een soort overbelicht effect aan de foto’s en alhoewel ik dat eerste probeerde te voorkomen, vond ik dat eigenlijk juist heel mooi.

Zoals je in mijn dummy kunt zien heb ik (onder andere) de fotografen, Anton Corbijn en Remsen Wolff als inspiratie gebruikt. Maar toen ik door een kunstboek van mijn moeder aan het bladeren was, werd ik erg geïnspireerd door de geschilderde werken van Henri Matisse. Wat ik zo inspirerend vond aan Matisse zijn werken was de manier waarop hij vrouwen afbeeldt. Op de afbeeldingen in mijn dummy komen de vrouwen in Matisse zijn kunstwerken namelijk erg ‘krachtig’ en ‘sterk’ over, maar hebben ze tegelijkertijd ook iets kwetsbaars. Deze zelfde aspecten vond ik ook opmerkelijk in de foto’s van Anton Corbijn en Remsen Wolff. De manier waarop Corbijn namelijk mensen fotografeert is erg ruw en niet geromantiseerd. Dit vond ik een opmerkelijke keuze, omdat Corbijn vooral bekend staat voor zijn portretten van bekenden, oftewel: mensen die meestal erg ‘onrealistisch’, ‘romantisch’ en ‘perfect’ worden afgebeeld. Bij de fotograaf Remsen Wolff, heb ik me vooral laten inspireren door zijn fotoserie ‘Amsterdamse meiden’. In deze fotoserie fotografeert hij verschillende Amsterdamse transgendervrouwen op een hele kwetsbare, maar toch ook krachtige manier.

Ik vind dat ik die kwetsbare, maar ook krachtige kant van mijn ‘modellen’ heb kunnen laten zien in mijn schetsen. Dit vind ik belangrijk, wat dat is dan ook wat ik uiteindelijk het belangrijkste vind dat mijn eindproduct uitstraalt. Ondanks dat ik nog een lange weg heb te gaan naar mijn uiteindelijke eindproduct, ben ik al aardig op weg en heb ik het idee dat ik steeds dichterbij het ‘perfecte plaatje’ kom.