Sophie Lamers

Fotografie

Bij een goed beeld word je verleid door de schoonheid, de esthetiek, maar er moet ook iets zijn waardoor het niet meer uit je hoofd te wissen is. – Ad Gerritsen (1940-2015)

EINDPRODUCT

Ik denk dat het een veel mooiere en leukere wereld zou zijn als iedereen zich zou uiten zoals hij of zij dat zou doen als niemand kijkt. Een goede vriend van mij, Raven Kwakoe, is iemand die dit doet. De manier waarop hij zich uit in lichaamstaal, kleding en accessoires is een verlenging en expressie van zijn innerlijk. Veel mensen vinden dit lastig, de manier waarop hij zich uit valt namelijk niet binnen de gendernormen en idealen.

Zo draagt hij bijvoorbeeld make-up en extravagante kleding om zich te uiten. Op deze manier kan hij oprecht en authentiek zichzelf zijn. Deze stereotyperende idealen en aangeleerde mannelijkheid wordt door velen wél verwacht. Verwacht wordt dat iedereen zich zodanig uit dat hij of zij binnen de gendernormen en idealen van mannelijkheid of vrouwelijkheid valt.

Het beschouwen van een man als ontoereikend, omdat hij ervoor kiest zijn vrouwelijke kant uit te drukken, impliceert dat vrouwelijkheid bij een man in een lager aanzien moet worden gehouden. Er is zoveel moois dat onderdrukt wordt en het naar buiten brengen hiervan zou gevierd mogen worden door middel van vormgeving en voorstelling. Raven heeft zijn kracht en zelfverzekerdheid weten te behouden en dit heb ik in beeld proberen te brengen.

Het thema Binnenstebuiten komt terug in het werk doordat Raven zijn uiterlijk gebruikt als expressiemiddel van zijn innerlijk. Op deze manier keert Raven zichzelf dagelijks Binnenstebuiten, ik heb dit in beeld gebracht door middel van twee portretten.

De beelden vormen samen een tweeluik. Ik heb hiervoor gekozen, omdat ik van mening ben dat de beelden elkaar in vorm en expressie aanvullen en versterken. De beelden heb ik rechtstreeks op 3 mm Forex laten drukken, zodat ze tot hun recht komen en langere tijd intact blijven. Door het niet achter glas in te lijsten kan de toeschouwer ook echt dicht bij het werk komen.

PROCES

Toen het definitieve thema dit jaar aangekondigd werd kreeg ik verschillende ideeën die ik verwerkt heb in de brainstorm in mijn logboek. Al deze ideeën hadden met elkaar gemeen dat het ging over dingen die door veel mensen niet gezien worden en niet gezien willen worden. Het ging vooral over dingen die sociaal en maatschappelijk onderdrukt worden, dingen die niet binnen de lijntjes vielen. Dit ging van maatschappelijke problemen tot de uitingen van een individu in brede zin. Iedereen heeft wel iets eigens wat diegene ook weer maakt tot wie hij/zij is. Ik vind het vervelend dat mensen elkaar niet respecteren en mensen die dit wel durven uiten niet als gelijke behandeld worden. Mensen om mij heen die het aan durven zichzelf te uiten op een extravagante manier worden nagekeken en raar gevonden, deze dappere mensen worden niet gerespecteerd.

Dit vind ik erg jammer dat dit zo gaat en ik vind het een tekortkoming van de maatschappij. Ik denk dat het een veel mooiere en leukere wereld zou zijn als iedereen zich zou uiten zoals ze dat zouden doen als niemand kijkt. Want dat is wie je echt bent, niet het persona dat je meeneemt in je dagelijks leven, het persona dat volgens de norm correct is zodat je ook weer de juiste andere personages aanspreekt. Ik heb veel inspiratie gehaald uit kunstenaars die deze dingen wel respecteren, onder ogen komen en in beeld brengen in verschillende disciplines (zeefdruk, schilderen, fotografie en tekenen).

Allereerst ben ik dagelijks selfies gaan maken om naar het ongemakkelijke opzoek te gaan. Ook als ik geen zin had en dus niet op mijn charmantst op de foto sta, dan nog steeds vind ik het niet ongemakkelijk. Ik ben niet zo gedreven door het mooiste plaatje van mijzelf en wie het ziet als het geen mooi plaatje is. Ik vond dit experiment niet zo relevant voor het proces hierom, maar ik heb toen wel besloten hierna een opbeurender einddoel inzicht te nemen. In plaats van het sombere op te zoeken, zoals ook in enkele van mijn inspiratie werken gedaan wordt, wilde ik nu het onderdrukte omarmen en dit op een leuke manier weergeven. Er wordt zoveel moois onderdrukt en het naar buiten brengen hiervan zou gevierd moeten worden door vormgeving en voorstelling, ik wil het weergeven op een extravagante manier zodat niemand er meer omheen kan.

In mijn volgende experiment heb ik gekeken naar contrast in kleur en textuur, op deze manier kan de uiting benadrukt worden. Ik denk dat het fotograferen en het fotoshoppen van deze experimenten mij veel vaardigheden hebben geleerd die ik in volgende experimenten en in mijn eindwerk ga toepassen. Hierna heb ik inspiratie gehaald uit de zelfportretten van Cindy Sherman. Met dit concept heb ik ook geëxperimenteerd, en mijn eigen zelfportretten gefotografeerd. Hierin heb ik steeds meer de overtreffende trap opgezocht, wat voor mij wel een uitdaging was. Het opzoeken van de overtreffende trap in het uiten van mijzelf doe ik normaal gesproken meer binnen de lijntjes en binnen mijn eigen comfort-zone. De uitingen in de beelden waren echter niet helemaal eigen, het voelde niet alsof ik mijzelf tot uiting bracht maar een extreem opzocht voor de foto. Iets dat ook leuk is, zoals Cindy het doet, maar niet waar ik naar opzoek was.

Hierom wil ik voor mijn uiteindelijke werk mijn goede vriend Raven Kwakoe fotograferen. Hij zoekt ook deze extravagante uitingen op, maar maakt dit eigen. Bij hem heb ik het idee dat het echt een uiting van zijn karakter is en niet een zoektocht naar extremen. Graag zou ik zijn uitingen in lichaamstaal, kleding en accessoires weer willen geven in een beeld. Het zou een sterk beeld moeten worden dat al zijn uitingen omarmt in plaats van ontwijkt. Mijn concept uitwerking hiervan heb ik uitgewerkt in mijn logboek en ik kijk er naar uit hieraan te beginnen.