Dewi Toonstra

Schilderen

Voor deze eindexpositie heb ik onderzoek gedaan naar emoties en hun symbolische kleuren. Na het maken van schetsen en experimenten, heb ik het idee gevormd om een serie van acht portretten te gaan schilderen die ieder een andere emotie en een andere kleur representeren. De portretten worden geschilderd op plexiglas, wat bijdraagt aan het overbrengen van de boodschap. Het thema binnenstebuiten komt dus terug in mijn schilderijen doordat ik emoties van mensen naar buiten breng.

EINDPRODUCT

Voor de eindexpositie van kunst heb ik een serie van acht portretten van jongeren geschilderd op plexiglas. Elk van deze portretten heeft een eigen kleur, zoals groen of blauw, en staat daardoor voor een bepaalde groep emoties. Het concept van mijn werk is dan ook het naar buiten brengen van emoties door middel van hun verwante kleur. Ook heb ik bewust gebruik gemaakt van plexiglas, omdat dit een transparante achtergrond is. Deze achtergrond staat voor het gebrek aan transparantie dat er is over het tonen van verschillende emoties.

Daarnaast is het op jongeren gericht, omdat er een taboe rust op jongeren en emoties en dan met name hun ‘negatieve’ emoties. Zo wordt er regelmatig vanuit gegaan dat jongeren gelukkig zijn en dat voornamelijk ouderen zich eenzaam voelen, terwijl dit in de werkelijkheid helemaal niet het geval is. Doordat ik een aantal verschillende emoties naar buiten breng door middel van kleur, wordt de toeschouwer gedwongen om na te denken over mijn schilderijen. En hopelijk neemt de toeschouwer mijn concept ook mee in het dagelijkse leven en kijkt hij vaker om naar een ander.

PROCES

Toen ik voor het eerst van het thema ‘Binnenstebuiten’ hoorde, waren de eerste ideeën die in mij opkwamen; het interieur van een huis naar buiten de natuur in brengen, het lichaam van de mens binnenste buiten keren en het naar buiten brengen van (maatschappelijk niet geaccepteerde) emoties. Daarnaast had ik al wel vastgelegd dat ik wil gaan schilderen voor deze expositie. Voordat ik ben begonnen met schetsen, heb ik drie inspiratie-kunstenaars uitgekozen: Paul Milinski, Gregory Jacobsen en Edvard Munch. Daarna heb ik nog een aantal aanvullende inspiratie afbeeldingen gezocht en een klein onderzoek gedaan naar de verwanten tussen emoties en kleuren.

Wat betreft het schetsen, ben ik begonnen met het idee om het interieur in de natuur te verwikkelen. Daarna heb ik nog een aantal schetsen gemaakt waarin ik helemaal losging op de emoties die men ervaart. Na het maken van deze schetsen, kwam ik er vrij snel achter dat mijn interesse het sterkste trekt naar het tonen van emoties, dit is dan ook een onderwerp die altijd al mijn aandacht heeft getrokken binnen de schilderkunst. Omdat ik niet vast wil zitten aan canvas, heb ik besloten om te experimenteren met schilderen op verschillende ondergronden. Dit betekent dat ik willekeurige dingen heb geschilderd met acrylverf (soms in combinatie met stift) op canvas, een spiegel, plexiglas, papier, vinyl en hout. Een aantal van deze experimenten zijn te zien in de afbeeldingen onder deze tekst.

Tijdens het experimenteren kwamen er nog twee nieuwe ideeën in me op, die ik vervolgens ook in de vorm van een schets in combinatie met tekst heb uitgewerkt, ook deze twee zijn te vinden in de afbeeldingen onder deze tekst. Daarnaast kwam ik erachter tijdens zowel het experimenteren als tijdens de rondleiding die wij hebben gehad in Park, dat de achtergrond waarop je schildert, een immense bijdrage kan hebben aan de boodschap die je wil overbrengen met je werk. Tevens heb ik de kunstenaar Paul Milinski laten afvallen, omdat ik niks met de natuur ga doen, en heb ik in zijn plaats de kunstenaar René Tweehuysen gekozen.

Na de toevoeging van de twee nieuwe schetsen, heb ik mijn logboek een tijdje met rust gelaten zodat ik kon nadenken over wat ik wil gaan maken voor de eindexpositie. Toen ik het later weer opende, was dit om mijn keuze vast te leggen. Deze keuze is om met mijn vijfde schets in zee te gaan, maar deze wel lichtelijk aan te passen.

Bij dit idee, wat dus ook mijn idee is voor de eindexpositie, ga ik een serie van acht portretten schilderen op plexiglas. Deze acht portretten zijn ieder van een ander persoon en staan op zich symbool voor een bepaalde emotie. Voorbeelden hiervan zijn een portret van een kind die staat voor zijn verbeelding, een portret van een student die staat voor frustratie en een portret van een weduwe op leeftijd die staat voor eenzaamheid. Om de gekozen emoties te verwerken in de portretten, ga ik in ieder portret subtiel de symbolische kleur verwerken. De toegevoegde waarde van schilderen op plexiglas, is zijn transparantie. Deze transparantie wordt doorbroken door de schildering die ik erop ga maken en dit is ook hetgeen dat niet transparant is in de realiteit, namelijk; de mens.

De door mij gekozen kunstenaars, komen alle drie op een overlappende maar toch unieke manier terug in mijn eindidee. Zo heb ik me door Edvard Munch zijn kleurgebruik laten inspireren, hij zorgt er namelijk voor dat zijn kleurgebruik en schildertoets allebei de expressie versterken. Dit kleurgebruik neem ik ook mee, omdat bepaalde kleuren in mijn portretten gerelateerd zijn aan de emotie die ik naar buiten wil brengen. Daarnaast komt mijn inspiratie van Greogory Jacobsen, hij vervormt de werkelijkheid op een manier waardoor het nog steeds enigszins realistisch lijkt. Dit is ook iets wat ik doe doordat ik bepaalde kleuren verwerk in de portretten die er niet zijn op de portretfoto. Als laatste ben ik geïnspireerd door René Tweehuysen. Hij heeft een bepaalde rauwheid in zijn schilderijen en werkt met een grove schildertoets, ondanks dit kun je toch een emotie aflezen van de portretten die hij schildert. Deze niet verfijnde wijze van het schilderen van een portret, neem ik ook mee in mijn serie schilderijen.