Darek de Wit

Fotografie

Ik ben begonnen met het idee om portret foto’s te gaan maken van mijn vrienden waarin ik met bijvoorbeeld verschillende locaties of voorwerpen een herinnering op wilde halen. Alleen net op het moment dat ik aan mijn eindproduct wilde beginnen gingen we in een nieuwe lockdown. Hierdoor heb ik 2 weken voor de deadline mijn hele onderzoek omgegooid en ben ik tot het idee gekomen om de herinneringen uit voorwerpen die in mijn kamer aanwezig zijn te halen.

Zo ben ik tot een collage gekomen waarin je duidelijk de voorwerpen, met de daaraan gekoppelde herinneringen naar voren ziet komen. Deze heb ik zo divers mogelijk proberen te maken door, door een hoop oude foto’s heen te gaan en hierbij vooral te letten op, of het bij de voorwerpen past en je er de symboliek in terug ziet. Hierdoor heb ik mijn herinneringen uit een voorwerp kunnen halen en deze herinnering uit mijn kamer kunnen halen.

EINDPRODUCT

In mijn eindproduct ben ik in gaan zoomen op verschillende voorwerpen in mijn kamer waaraan betekenis verbonden zit. Bij deze collage heb ik de foto van mijn kamer centraal gezet, hieromheen heb ik de foto’s die inzoomen op een voorwerp met een cirkelrand geaccentueerd. Rond deze foto’s ben ik oude foto’s van zowel 3 maanden als 10 jaar geleden gaan zoeken en heb ik ook verschillende tekeningen gemaakt om de afwisseling erin te houden. Bij bijna alle foto’s staat een klein stukje tekst dat de betekenis achter de foto verder toelicht. Ik heb geprobeerd mijn collage een druk geheel te maken, zodat je bijna gedwongen wordt om dichterbij te komen en alles van een korte afstand te bekijken. Mede door de aangebrachte verf en de gaten die er in het werk vallen wordt de drukte en rommeligheid in het werk versterkt.

Ik vond het erg moeilijk om in zo’n korte periode heel mijn huidige onderzoek weg te gooien maar bij nader inzien valt dit wel erg mooi binnen het thema, ook met het huidige corona virus dat het uitvoeren van mijn originele idee zwaar belemmerde. Ik heb dit werk aan het thema kunnen koppelen door herinneringen uit voorwerpen te halen, ik heb dus letterlijk het binnenste naar buiten gebracht. Maar je kan het ook nog dieper bekijken, heb ik de herinneringen niet uit mijn kamer gehaald? Ik vind de tweede opvatting misschien nog wel het mooist, vooral omdat dit de ruimte is waar ik het afgelopen jaar door de corona wel ongewenst de meeste tijd heb doorgebracht. Vanuit deze opvatting komt ook de titel van mijn werk: “Het binnenste uit mijn kamer halen”.

PROCES

Ik begon zoals iedereen mijn onderzoek met een mindmap, waarin ik mijn eerste ideeën had opgeschreven. Hieruit bleek al vrij snel dat ik wilde gaan fotograferen. Mijn eerste ideeën waren om het thema “binnenstebuiten” letterlijk te nemen, door voorwerpen om te gaan draaien. Echter kwam ik er al snel achter dat dit niet haalbaar was. Toen kwam ik op de gedachte om emoties van mensen in portretten vast te gaan leggen, dit wilde ik gaan door mensen te fotograferen die hun echte emotie op dat moment uitte. Ik was niet tevreden met dit idee en ik liep een beetje vast. Na een gesprek met Annemarieke waren we samen op een nieuw idee gekomen. Het nieuwe idee was om mensen te gaan fotografen op een plek die voor hun een emotionele betekenis met mij heeft. Ik ga dan aan vrienden of familie vragen wat hun mooiste herinnering met mij is en dit ga ik zo goed mogelijk op beeld proberen te leggen. Deze manier van fotograferen heeft wel 2 nadelen, door het virus is het moeilijk om om veel plekken foto’s te maken omdat je simpelweg niet meer overal kan komen en je hebt niet in de hand wat de ander als antwoord gaat geven. Dit kan echter ook in mijn voordeel werken, ik heb altijd nog de mogelijkheid om er mijn eigen twist aan te geven en er symbolische voorwerpen in te verwerken die meer naar de gebeurtenis verwijzen. Zo wil ben ik wel van plan om de foto’s ongeveer hetzelfde te maken qua compositie zodat ik er voor de eindexpositie een fotoserie van kan maken.

Ook ben ik gaan kijken naar verschillende inspiratie bronnen, deze inspiratie komt van fotograven die vooral op portretfoto’s gericht zijn, goede inspiratie bronnen waren dan ook: Thomas Ruff, Bertien van Manen en Dana Lixenberg. Zij maakte allemaal portretfoto’s echter wel op een andere manier. Thomas Ruff maakte in de jaren 80 tientallen portret foto’s op een effen achtergrond, de personen die gefotografeerd werden moesten zo neutraal mogelijk kijken. Thomas probeerde namelijk de essentie van portretfotografie te onderzoeken. Bertien van Manen reisde naar verschillende landen zoals China en Rusland, daar mengde ze zich tussen de bevolking. Tijdens deze reizen maakt ze foto’s van de inwoners tijdens hun dagelijkse leven, zo krijgt ze dus alledaagse beelden uit landen waar wij niet veel van zien. Dana Lixenberg vond ik wel een van de beste inspiratie bronnen. Ze maakte een hoop portret foto’s van erg uiteenlopende groepen mensen, zo maakte ze foto’s van daklozen maar ook van 2Pac, Whitney Houston etc. In deze portretten probeerde ze vaak de emoties (vooral angst/woede) van de mensen vast te leggen. Ik ben op deze fotograven gekomen door verschillende sites over portret fotografie te lezen, hierop stonden verschillende werken die ik erg inspirerend vond. Na het beter bekijken van deze werken ben ik me gaan verdiepen in de maker en de andere werken van deze maker. In mijn logboek heb ik verschillende keren teruggekoppeld naar deze kunstenaars.

Ik ben eerst gaan experimenteren met verschillende composities en technieken, dit was voornamelijk om te experimenteren met licht, diafragma en perspectief. Na de eerste paar foto’s was het al duidelijk dat om het toch zo persoonlijk mogelijk te maken, een foto op ooghoogte ideaal zou zijn, hierbij is het ook de bedoeling dat de gefotografeerde in de camera kijkt. Ook zie je tussen de eerste 2 foto’s al meteen een goed verschil in diafragma. Bij de foto van Kire is er gebruik gemaakt van een hoog-diafragma dit geeft als effect dat de achtergrond onscherp is, bij de foto van Tijn is er een laag-diafragma gebruikt waardoor de achtergrond scherper is. Uit mijn experimenten met diafragma is gebleken dat ik het diafragma per foto verschillend wil hebben. Ik wil dit aanpassen op het antwoord dat iemand geeft.

Ik had bij de foto’s van mijn moeder wel moeite met de lichtinval, het was op dit moment erg bewolkt. Hierdoor leek mijn moeder erg bleek, als ik dit met de ISO-waarde probeerde optelossen werd de foto erg overbelicht. Uiteindelijk heb ik toch de foto’s gemaakt en dit probleem heb ik naderhand kunnen oplossen door in Lightroom de foto te bewerken. Zo kon ik de lichte punten donkerder maken en heb ik de foto ook wat warmer gemaakt. Hier merkte ik dat het erg handig is dat ik bij mijn experimenten al onderzoek heb gedaan naar de verschillende begrippen die bij fotografie horen, zoals diafragma, lichtinval, kader etc. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik goed wist waar ik op moest letten bij het maken van mijn foto’s, zo durfde ik ook meer risico te nemen, door bijvoorbeeld een keer een foto te maken met een erg aangepast diafragma. Het heeft me wel veel moeite gekost om de foto’s allemaal een eigen twist te geven. Maar door veel foto’s te maken en door soms ook foto’s te maken zonder enig doel er achter kwam ik wel op nieuwe ingevingen en op goede proefjes.