Tirza Erfmann

Fotografie

EINDPRODUCT

Je ziet een weiland waarin huiskamermeubilair staat. Zo staan er een tafel en een stoel, met op het tafeltje een lamp, een plant, een wijnglas en wijnflessen. In de stoel zit een persoon met haar benen opgetrokken en met haar hoofd naar beneden in haar armen. Ik kwam op het idee om deze foto te maken toen ik thuis aan de keukentafel zat en bezig was met inspiratie opdoen en aan het brainstormen was voor een idee. Ik zat met mijn rug naar de keuken en met mijn gezicht naar de woonkamer. Ik wilde via het internet inspiratie opdoen en zag daar heel veel buitenfoto’s. Toen ik opkeek van mijn laptop keek ik recht naar ons huiskamer meubilair. Zo kwam ik op mijn idee om onze woonkamer van binnen naar buiten te halen.

Het thema binnenstebuiten wordt duidelijk gemaakt, doordat ons huiskamer meubilair buiten in een groot weiland is geplaatst en een persoon vol emoties in elkaar gedoken in een stoel zit. Door de werking van de details in de inrichting van de ‘buitenwoonkamer’, een in elkaar gedoken persoon en een heel groot, wijds en leeg landschap, maakt deze foto duidelijk dat, hoe groot de wereld ook is (het grote landschap), een persoon zich nog steeds heel klein en alleen kan voelen (een in elkaar gedoken persoon in een leeg landschap). Dit laat zien dat emotie een heel belangrijk onderdeel van deze foto is.

PROCES

In het begin van het onderzoek wist ik nog helemaal niet wat ik wilde gaan maken voor de kunst expo. Ik dacht eerst dat ik iets wilde gaan schilderen of tekenen, maar ik kon geen leuk en haalbaar idee bedenken, wat ook bij het thema paste. Daarom heb ik uiteindelijk voor fotografie gekozen.

Bij ‘’binnenstebuiten’’ moest ik denken aan emoties en jezelf kwetsbaar opstellen of uiten. Maar ik vond het lastig om hier iets bij te bedenken om te maken. Daarom ben ik bij het experimenteren begonnen met foto’s maken die volgens mij bepaalde emoties bij mensen opwekken. Zo heb ik bijvoorbeeld foto’s gemaakt die de emotie boos, of verdrietig uitstralen en heb ik foto’s gemaakt van dingen die mij blij maken. De foto’s van de experimenten zijn dus persoonlijk geworden, omdat ik ze baseerde op mijn gevoel. Ik had het idee, om de foto’s daarna zwart wit te maken, op de kleur na die past bij het gevoel wat ik wil weergeven. Zo dacht ik aan een foto van iemand die in de regen staat, zwart-wit, maar alles wat blauw is, blauw laten, omdat dat een koude, sombere kleur is.

Door de vele foto’s die ik gemaakt heb, kwam ik uiteindelijk op een idee: tegengestelde emoties. Omdat mensen vaak meerdere dingen tegelijk voelen en er verward door raken, leek mij dit een interessante uitdaging en een goed idee voor bij het thema ‘’binnenstebuiten’’. Waar ik eigenlijk naar toe wil, is een fotoreportage maken waarbij het model een bepaalde emotie uitstraalt en de omgeving tegenovergesteld aan deze emotie is.

Eerst heb ik van mezelf foto’s laten maken, die woede, frustratie, angst of verdriet moesten uitbeelden. Mijn woede heb ik geuit door tegels kapot te slaan, het was de bedoeling dat de vonken het woede element zouden weergeven. Deze eerste serie heb ik niet zelf gemaakt, ik vond de emotie nog niet goed genoeg naar voren komen. De vonken hadden veel belangrijker in beeld moeten komen, waardoor de emotie wel duidelijk zichtbaar zou zijn. Daarna ben ik zelf als fotograaf gaan experimenteren. Als eerste maakte ik met de zelfontspanner en mijn camera op statief foto’s met mijn cavia’s, omdat ik altijd vrolijk wordt van die beestjes. Dat is weliswaar mijn ‘’gelukkige emotie’’, maar deze foto’s gaven nog niet echt weer, wat ik voor ogen had.

Toen ben ik buiten foto’s gaan maken. Hierbij heb ik gebruik gemaakt van een model. De foto’s heb ik gemaakt vanuit meerder hoeken, met tegenlicht, achter beregende ramen, met heel veel verschillende gezichtsuitdrukkingen. Doordat het begon te schemeren en steeds harder begon te regenen kreeg ik het idee om deze negatieve sfeer te combineren met een positieve emotie. Ik ben me daarna dus gaan focussen op blije/positieve gezichtsuitdrukking en lichaamstaal.

Op internet ben ik gaan zoeken naar voorbeelden van kunstenaars die mij zouden kunnen inspireren. De fotografe Jade Beall kwam ik tegen. Ik vind dat zij indrukwekkende foto’s maakt. Of het nou gaat om haar foto’s over borstvoeding of het accepteren van je lichaam, het gevoel wat de foto oproept, is bijna belangrijker dan de mensen op het plaatje. Sven Scholten maakt op een hele andere manier foto’s. Hij heeft een serie portretten gemaakt, getiteld: Anxious Souls. Hij heeft hier op een hele eenvoudige manier een serie foto’s gemaakt die de angst heel duidelijk weergeven. Het zijn dus hele simpele, maar toch hele sterke foto’s. Dit zijn beide professionele fotografen.

Verder nadenkend over waar ik naartoe wil met mijn eindproduct moest ik denken aan een scene uit de film ‘’Singing In The Rain’’. Iedereen kent deze scene: de hoofdrolspeler, die vrolijk zingt en danst in de stromende stortregen tijdens een sombere avond. Tegengestelder kan het bijna niet.